Του Κώστα Παππά
Σε μια περίοδο κατά την οποία ο διάλογος θα έπρεπε να βρίσκεται στο επίκεντρο, η κυβέρνηση επιλέγει την οδό της καταστολής απέναντι στις αγροτικές κινητοποιήσεις, διογκώνοντας μια ήδη τεταμένη κατάσταση. Αντί να επιχειρηθεί μία ουσιαστική προσέγγιση των προβλημάτων που θέτουν οι αγρότες, η χρήση αστυνομικών δυνάμεων, φραγμών και πιέσεων δίνει την εικόνα μιας εξουσίας που αντιλαμβάνεται τον κοινωνικό αναβρασμό ως απειλή και όχι ως κραυγή για βοήθεια.
Τα τελευταία περιστατικά έντασης στους δρόμους δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής επιλογής που αγνοεί το βασικότερο στοιχείο των δημοκρατικών διαδικασιών: τη διαβούλευση. Οι αγρότες δεν βρέθηκαν στις πλατείες και τις εθνικές οδούς από ιδιοτροπία, αλλά από ανάγκη. Αντιμετωπίζουν ασφυκτικό κόστος παραγωγής, μειωμένα εισοδήματα και πολιτικές που θεωρούν ότι τους αφήνουν στο περιθώριο. Η καταστολή, αντί να συγκρατεί την οργή, λειτουργεί σαν σπίθα σε ξερόχορτα. Ενεργοποιεί ένστικτα αντίστασης, συσπειρώνει περισσότερους διαμαρτυρόμενους και ενισχύει την πεποίθηση πως η κυβέρνηση δεν ακούει ή δεν θέλει να ακούσει.
Η εικόνα των τρακτέρ να παραμένουν αμετακίνητα, παρά τις πιέσεις, δείχνει ότι ο αυταρχισμός δεν αποδίδει. Αντιθέτως, προσφέρει στους αγρότες ένα επιπλέον επιχείρημα: ότι ο αγώνας τους δεν είναι μόνο οικονομικός αλλά πλέον και θεσμικός. Η προσπάθεια περιορισμού τους εκλαμβάνεται ως υποτίμηση του ρόλου τους και πυροδοτεί ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα.
Η κοινωνία παρακολουθεί και αναρωτιέται κατά πόσο η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται τις συνέπειες της επιλογής της. Όταν η εξουσία προτάσσει την ισχύ αντί του διαλόγου, ρισκάρει να χάσει την εμπιστοσύνη όχι μόνο των αγροτών αλλά και των πολιτών που βλέπουν τη δημοκρατική διαδικασία να υποβαθμίζεται.
Η λύση δεν θα έρθει από κλούβες και γραμμές αστυνομικών, αλλά από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Όσο πιο γρήγορα το αναγνωρίσει αυτό η κυβέρνηση, τόσο πιο σύντομα μπορεί να αποκλιμακωθεί η ένταση. Διότι η καταστολή δεν λύνει προβλήματα , αλλά τα διογκώνει. Κι όταν η κοινωνική πραγματικότητα βράζει, η πυγμή δεν λειτουργεί σαν βαλβίδα ασφαλείας, αλλά σαν επιταχυντής έκρηξης.
