Στο Eurogroup με ανοιχτά χαρτιά και δεσμεύσεις
  Πέμπτη, 19 Μάι 2016      15:31      0

Στο Eurogroup με ανοιχτά χαρτιά και δεσμεύσεις

του Μενέλαου Γκίβαλου

Ο απηνής πολιτικός και οικονομικός πόλεμος που εξαπολύθηκε κατά της ελληνικής κυβέρνησης από την επομένη κιόλας της εκλογικής αναμέτρησης του Ιανουαρίου του 2015 οδήγησε τελικά στο πραξικόπημα της 13ης Ιουλίου και στην επιβολή, μέσω πρωτοφανών εκβιασμών με το Grexit, του τρίτου Μνημονίου.

Παρ’ όλα αυτά, τόσο τα κόμματα που υπέστησαν τον ακραίο αυτό εκβιασμό όσο και –κυρίως– ο ελληνικός λαός άντεξαν, δεν παρέδωσαν τα όπλα. Η κυβέρνηση που αναδείχτηκε μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 μπόρεσε να διαχειριστεί και σε οικονομικό και σε κοινωνικό και σε πολιτικό επίπεδο μια πλήρως ετεροβαρή συμφωνία, κατορθώνοντας, μάλιστα, να ολοκληρώσει σχεδόν την (πολιτική) διαδικασία της αξιολόγησης και των διαπραγματεύσεων.

Τότε ακριβώς εμφανίζεται το δεύτερο πραξικόπημα πάνω στο πρώτο πραξικόπημα. Η γνωστή (και οιονεί δρώσα) πολιτικοοικονομική «μαφία» Σόιμπλε - ΔΝΤ λίγο πριν από την ολοκλήρωση της αξιολόγησης δυναμιτίζει τώρα τόσο τη συμφωνία της 13ης Ιουλίου του 2015 όσο και την πολύμηνη και επώδυνη για τη χώρα μας διαδικασία των σκληρών μέτρων, που κατέληξε στην πλήρη σχεδόν συμφωνία με τους εκπροσώπους των δανειστών.

Εάν το πρώτο πραξικόπημα προέβαλλε ως συνεχή «δικαιολογία» την έλλειψη ή την «ατέλεια» των προτάσεων που διατυπώνονταν από την πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης, το δεύτερο –επιχειρούμενο– πραξικόπημα στερείται κάθε τυπικού προσχήματος, κάθε είδους λογικής θεμελίωσης. Οι διαπραγματεύσεις και η αξιολόγηση ολοκληρώθηκαν, η πορεία της οικονομίας αποκτά θετικό πρόσημο, παρά πάσαν προσδοκίαν, οι πιστοποιήσεις και οι προβλέψεις της Eurostat επικυρώνουν και θεμελιώνουν τις ευοίωνες προοπτικές της χώρας.

Κι όλα αυτά έρχεται να τα ακυρώσει και να τα καταργήσει μια αυθαίρετη –φεουδαρχικού τύπου– βούληση, μια ολιγαρχική εξουσία που δεν θέλει να επιτρέψει στη χώρα και στην ελληνική κυβέρνηση να αποκτήσει τον παραμικρό βαθμό αυτονομίας να διαχειριστεί το μέλλον της.

Η «φωλιά του φιδιού»

Το «σύστημα» Σόιμπλε, με «προσωπείο» τις απαράδεκτες για κάθε Ευρωπαίο ηγέτη απαιτήσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, λειτουργεί όπως το φίδι που σέρνει το θύμα του στη φωλιά του. Η «φωλιά» του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε (και του συστήματος συμφερόντων που αυτός εκπροσωπεί) είναι το περίφημο Eurogroup, το άτυπο, μη θεσμοποιημένο και μη νομιμοποιημένο «κατασκεύασμα» μέσω του οποίου επιβάλλονται οι αυθαίρετες βουλήσεις του «συστήματος» Σόιμπλε.

Ποιοι ηγέτες, ποιοι πρόεδροι, ποιοι πρωθυπουργοί; Όταν πριν από λίγες μέρες ο Έλληνας πρωθυπουργός ζήτησε τη σύνοδο των ηγετών ώστε να κρίνουν και να αποφασίσουν αυτοί για τις εξόφθαλμα προκλητικές απαιτήσεις του ΔΝΤ προς μια χώρα της «Ευρωζώνης», ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε απαγόρευσε στον ίδιο τον Ντόναλντ Τουσκ να προχωρήσει σε μια τέτοια, απολύτως νόμιμη και αναγκαία, διαδικασία. Γιατί το μέλλον της Ευρώπης, το μέλλον και οι τύχες των ευρωπαϊκών λαών και των κυβερνήσεων αποφασίζεται στο «κολαστήριο», στο «βασίλειο των σκιών» της γερμανικής ελίτ, που την εκπροσωπεί ο Β. Σόιμπλε...

Η προσέγγισή μας επιδιώκει ακριβώς να επισημάνει τους μείζονες κινδύνους και τις παγίδες που κρύβονται στο Eurogroup της 9ης Μαΐου. Καμιά ψευδαίσθηση, καμιά αυταπάτη δεν πρέπει να κυριαρχήσει, παρόλο που έχουμε το δίκιο με το μέρος μας, παρόλο που διαθέτουμε τα σωστά και πειστικά επιχειρήματα.

Πρώτη επισήμανση: Το Eurogroup δεν πρέπει να συνεδριάσει με «κλειστά χαρτιά». Θα πρέπει πριν από τη συνεδρίαση να υπάρξει επίσημη προδέσμευση και συμφωνία τόσο για την ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης και της αξιολόγησης όσο και –κυρίως– για τη «φύση» και τη «δομή» του μηχανισμού που θα ενεργοποιηθεί σε περίπτωση «αποκλίσεως» των στόχων του 2018.

Αυτή η θεμελιώδης –μείζονος πολιτικού χαρακτήρα– προϋπόθεση μπορεί να ακυρώσει και να απενεργοποιήσει, ως έναν μεγάλο βαθμό, τις παγίδες, τους εκβιασμούς, τα πραξικοπήματα που μπορεί να προκύψουν στο Eurogroup της 9ης Μαΐου. Στο Eurogroup πρέπει να πάμε με «ανοιχτά χαρτιά».

Δεύτερη επισήμανση: Όπως επιχειρείται να επιβληθεί ένα δεύτερο πραξικόπημα πάνω στο πρώτο πραξικόπημα, με την ίδια μέθοδο υπάρχει ο κίνδυνος να δρομολογηθεί μια νέα διαπραγμάτευση με το ΔΝΤ πάνω στις απαιτήσεις του για τα 3,6 δις ευρώ, ως συνέχεια της ήδη ολοκληρωθείσας διαπραγμάτευσης.

  • Πρώτη συνέπεια: Μια παρόμοια διαδικασία δεν θα μπορούσε να είναι «αυτόνομη», αφού θα έθιγε και θα ακύρωνε στοιχεία της ίδιας της ήδη περαιωθείσας διαπραγμάτευσης και αξιολόγησης. Στην ουσία θα τίναζε στον αέρα το ίδιο το «πρόγραμμα» της συμφωνίας της 13ης Ιουλίου του 2015.
  • Δεύτερη συνέπεια: Μια δυσχερής, συγκρουσιακής φύσης διαπραγμάτευση της ελληνικής κυβέρνησης με το ΔΝΤ θα επανενεργοποιούσε το καταστροφικό σενάριο του 2015. Την εξάντληση των δημόσιων πόρων και αποθεμάτων της χώρας, την καθυστέρηση καταβολής της δόσης, την απειλή νέου κλεισίματος των τραπεζών – και στο βάθος το Grexit...

Πέρσι τον ρόλο του «εργολάβου» της καταστροφής της Ελλάδας τον είχε αναλάβει προσωπικά ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Φέτος ο Σόιμπλε φαίνεται ότι επιθυμεί να αναθέσει την «υπεργολαβία» αποθεμελίωσης της χώρας στο ΔΝΤ, υιοθετώντας για τον εαυτό του τον ρόλο του επόπτη-καθοδηγητή.

Συνακόλουθα, κάθε διαδικασία διαχωρισμού και αποδέσμευσης των απαιτήσεων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και του όποιου μηχανισμού «διόρθωσης» μπορεί να αποβεί άκρως επικίνδυνη ή και καταστροφική.

Ασφαλώς η χώρα μας, η ελληνική κυβέρνηση έχει διαμορφώσει ένα θετικό κλίμα, ένα πλαίσιο υποστήριξης και συμμαχιών, και έχει ταυτόχρονα πετύχει την άριστη νομική θεμελίωση των θέσεών της όσον αφορά την απαίτηση του ΔΝΤ για νομοθέτηση και ψήφιση των απαιτήσεών του. Οι απόλυτα θετικές δηλώσεις του Γιούνκερ, του Πιτέλα, η στάση του Μάριο Ντράγκι αποτελούν ασφαλώς ευοίωνες ενδείξεις.

Όμως η πικρή μας πείρα μάς έχει διδάξει ότι την έσχατη στιγμή της σύγκρουσης και των κρίσιμων αποφάσεων δεν εμφανίζεται ηγέτης ή θεσμικός εκπρόσωπος διατεθειμένος «να πατήσει πόδι» και θέσει βέτο στις απαιτήσεις και τους εκβιασμούς του «συστήματος» Σόιμπλε. Γι’ αυτό και θα πρέπει να αξιολογούμε προσεκτικά το πραγματικό πολιτικό «βάθος» και την «ισχύ» των θετικών δηλώσεων, που οπωσδήποτε είναι καλοδεχούμενες.

Εκφραστής του «τέλους της ιστορίας» το «σύστημα» Σόιμπλε

Η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ, εκφραστής της χρηματοπιστωτικής δομής και των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, θεωρεί ότι η ίδια αποτελεί την έκφραση του «τέλους της ιστορίας» στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Ότι συγκροτείται ως μια απρόσβλητη, αδιαμφισβήτητη μορφή κυριαρχίας, ο «Λόγος» και οι αποφάσεις της οποίας αποκτούν απόλυτο χαρακτήρα. Θεμελιώδης όρος της απολυταρχικής της εξουσίας, η «περιφερειοποίηση» των ευρωπαϊκών οικονομιών, η «ρευστοποίηση» και υποταγή των πολιτικών συστημάτων και των φορέων διακυβέρνησης, ιδιαίτερα στις πλέον αδύναμες χώρες.

Σ’ αυτό τον «αστερισμό» κινούμεθα σήμερα. Μετά το τρίτο Μνημόνιο οι απαιτήσεις μέσω του ΔΝΤ για τα 3,6 δις ευρώ επιδιώκουν να αποκτήσουν ένα νέο «λάφυρο», το πολιτικό «σκαλπ» του Έλληνα πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, για να το επιδεικνύουν προς παραδειγματισμό των «απείθαρχων».

Όμως τόσο η πολυεπίπεδη και πολυσύνθετη κρίση που κλονίζει επικίνδυνα την Ευρώπη όσο και το γεγονός ότι το «σύστημα» Σόιμπλε και η νέα αυταρχική - ολιγαρχική δομή αναγκάζονται να εγκαταλείπουν τα όποια προσχήματα και να προβάλλουν απροκάλυπτα το απεχθές πρόσωπό τους δημιουργούν νέα κοινωνικά και πολιτικά «αναχώματα» αντίστασης, εγείρουν συνειδήσεις, διαμορφώνουν σταδιακά νέους συσχετισμούς. Και είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι το «εκκρεμές» έφτασε πια στο ακρότατο σημείο του και θα κινηθεί αναπότρεπτα σε μια νέα θέση «ισορροπίας»...

Τεύχος 339

ΣΧΟΛΙΑ