ΝΕΟ-ΕΛΓΙΝΙΣΜΟΣ,Η σύγχρονη εφαρμοσμένη πολιτική και η κυρίαρχη
απουσία ηθικής της
  Δευτέρα, 10 Οκτ 2011      14:50      0

ΝΕΟ-ΕΛΓΙΝΙΣΜΟΣ,Η σύγχρονη εφαρμοσμένη πολιτική και η κυρίαρχη απουσία ηθικής της

της Νάνσιας Κωσταρά

Aς πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...

Αν με ρωτούσε κάποιος «Ποιο είναι ένα πρόσωπο της ιστορίας που μισείς ή απεχθάνεσαι;», με τη μεγαλύτερη ευκολία θα απαντούσα: «Ο Έλγιν»! Γιατί, όμως, αυτόν ειδικά, την ώρα που χιλιάδες καταγραφές αναφέρουν κι άλλους πρωταγωνιστές που έβλαψαν πολύ τη χώρα μου; Ήταν ο τρόπος του που τον έκανε ιδιαζόντως απεχθή. Ήταν η πρόθεσή του, στο όνομα του κέρδους, να ταπεινώσει έναν ολόκληρο λαό, αρπάζοντάς του, ως απλά ισχυρότερος και ουχί ικανότερος, τον πολυτιμότερο θησαυρό του! Αλλά, πάνω απ’ όλα, ήταν το γεγονός ότι το μόνο για το οποίο είχε απόλυτη συνείδηση των πράξεών του ήταν για το ότι έκλεβε και άρπαζε για να γίνει... πλουσιότερος. Ούτε για μια στιγμή δεν συνειδητοποίησε ότι κομματιάζοντας έτσι «άτσαλα» τα γλυπτά για να χωρέσουν όπως όπως στα αμπάρια του, κομμάτιαζε μαζί και την αξιοπρέπεια ενός λαού! Και δεν είχε ίχνος ευαισθησίας ώστε να αντι- ληφθεί ότι Η ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ ΑΥΤΗ ΑΤΙΜΑΖΕ έναν ολόκληρο λαό, που αδυνατούσε, ως φτωχότερος, ταλαιπωρημένος και ανήμπορος τότε, να αντιδράσει, εκπληρώνοντας έτσι το δικαίω- μα και συνάμα την υποχρέωσή του να υπερασπίσει την κληρονομιά των προγόνων του! Ποιος θα έκανε κάτι τέτοιο, αν δεν ήταν βάρβαρος; Ποιος θα έκανε κάτι τέτοιο, αν δεν ήταν απολίτιστος; Ποιος από το ανθρώπινο είδος δεν θα αρκείτο μόνο στην κλοπή και θα περνούσε με τις πράξεις του στη βεβήλωση της ίδιας της ιστορίας, αν δεν ήταν «στεγνός» από αξίες και ιδανικά;...

Διότι, αν φανταστούμε ότι σε καιρό πολέμου (!), όταν η μάχη «φούντωνε» γύρω από την Ακρόπολη ανάμεσα σε Έλληνες και Τούρκους, ο Πιττάκης, ένας αρχιτέκτονας της εποχής, όταν διαπίστωσε ότι οι Τούρκοι έξυναν τα μάρμαρα για να λιώσουν τις βάσεις που τα στήριζαν προκειμένου να έχουν μολύβι για το μπαρούτι τους, πρότεινε, αντί να κινδυνεύσουν τα μάρμαρα, να προμηθεύσουν οι ίδιοι το μπαρούτι στους εχθρούς τους, με κίνδυνο ακόμη μεγαλύτερο για τις ζωές τους. Και τότε ο «άγριος» Οδυσσέας Ανδρούτσος, ένας άνθρωπος που ουδεμία σχέση είχε με τα γράμματα –πόση σημασία έχει, άλλωστε, κάτι τέτοιο για να καταγραφεί κάποιος ως σπουδαίος στην Ιστορία;– είχε τη δύναμη, την ευαισθησία και, εντέλει, την αληθινή γνώση να καταλάβει τη σημασία των λόγων του Πιττάκη και να αντιληφθεί με καινούριους πλέον όρους ποια νίκη θα είχε μεγαλύτερη αξία: Το να νικήσει τον κατακτητή και εχθρό του ή να σώσει την κληρονομιά και με τον τρόπο αυτό την τιμή των προγόνων του; Τότε και μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις αντιλαμβανόμαστε τις λεπτές γραμμές που μας «διαχωρίζουν» μεταξύ μας από άγριους σε βάρβαρους· από σκληρούς σε ασυνείδητους· από πολιτισμένους σε απολίτιστους.

Η Le Monde έγραψε πριν από λίγο καιρό ότι όσα χρήματα κι αν δίνουμε στην Ελλάδα για να ξεχρεώσει είναι πολύ λίγα μπροστά σε αυτά που χρωστάμε όλοι οι λαοί μαζί για τη Δημοκρατία που μας δίδαξε, τη φιλοσοφία και τον πολιτισμό που μας ΕΞΕΛΙΞΑΝ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΕΙΔΟΣ. Όσα κι αν τους δώσουμε, ποτέ δεν θα ξεχρεώσουμε μπροστά σε αυτά που ΑΥΤΟΙ ΜΑΣ ΔΩΡΙΣΑΝ αφειδώς! έγραφε. Δεν έχω τίποτα με τη Γερμανία ως λαό. Δεν έχω τίποτα με τη Νορβηγία ή τις άλλες χώρες-δορυφόρους που ζητούν να εξασφαλίσουν τα λεφτά τους.

Έχω, όμως, πρόβλημα με όλους αυτούς, πρωθυπουργούς, υπουργούς, συμβούλους, οικονομικούς... εγκεφάλους, ΠΟΥ ΑΠΟ ΘΕΣΗ ΙΣΧΥΟΣ ΜΟΥ ΚΟΥΝΑΝΕ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ, την ίδια ώρα που «στα ψιλά γράμματα» και στις... εμπράγματες εγγυήσεις που μου ζητούν υποθηκεύουν τη γη και, προπάντων, την κληρονομιά μου.

Έχω πρόβλημα όχι με αυτό που ζητούν, αλλά με τον τρόπο που το ζητούν και, κυρίως, με το ύφος με το οποίο με αντιμετωπίζουν, σαν να μην κουβαλάω τίποτα πίσω μου!

Έχω πρόβλημα με όλους τους «νεο-Έλγιν», που με την απόλυτη υπεροψία του ισχυρού με ταπεινώνουν ως λαό και έθνος με τις δηλώσεις τους, οι οποίες με χαρακτηρίζουν έμμεσα όχι ΑΝΙΣΧΥΡΟ, αλλά ΑΝΙΚΑΝΟ, κομματιάζοντας την υ- περηφάνεια και την αξιοπρέπειά μου, ξεχνώντας την ίδια στιγμή πως τέτοιου είδους μικροί άνδρες, ελλειμματικοί πολιτικοί, «στεγνοί» από αξίες και πραγματική γνώση ηγέτες με εξέθρεψαν, σε μεγάλο βαθμό, ως τέτοιο και με έφεραν σε αυτή τη μειονεκτική θέση.

Έχω πρόβλημα με όλους αυτούς τους απολίτιστους, αμόρφωτους τεχνοκράτες που δεν έχουν ίχνος ευαισθησίας, σεβασμού και τακτ στον πιο αδύναμο, ΑΞΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΔΙΔΑΞΑΜΕ, αλλά ποτέ δεν εμπέδωσαν, συνέλαβαν, ασχολήθηκαν ή... συνειδητοποίησαν.

Έχω πρόβλημα με όλους αυτούς που είναι υπεύθυνοι που δεν εξελίσσεται το ανθρώπινο είδος, γιατί γνωρίζουν μόνο από αριθμούς και ελεγχόμενες μονάδες και όχι από ανθρώπους.

Έχω πρόβλημα με όλους αυτούς που διδάσκουν με τη στάση τους τη σκληρότητα και την ακαμψία σε βάρος του διαλόγου και της ευαισθησίας. Γιατί, εντέλει, δεν διαφέρουν σε τίποτα από τον Έλγιν, που είχε περιορισμένη συνείδηση μόνο για τον πλουτισμό και τα χρήματα.

Το ίδιο κομμάτιασμα στα μάρμαρα είναι όταν δεν συνειδητοποιείς τι ακριβώς κάνεις και, κυρίως, πώς το κάνεις. Η ίδια «βαρβαρότητα» είναι όταν στο ύφος και στα λόγια σου δείχνεις ότι... «ξεχνάς» ή ότι... δεν θες να «θυμάσαι»!

Αλλά το ίδιο πρόβλημα –και ίσως μεγαλύτερο– έχω και με τους Έλληνες «οπλαρχηγούς» της διαπραγμάτευσης. Γιατί ανάμεσά τους δεν βρήκα κανέναν Οδυσσέα Ανδρούτσο που να «θυμάται» όταν συναλλάσσεται –ακόμα κι αν κουβαλάει ως παρακαταθήκη στις διαβουλεύσεις του τα λάθη επί λαθών που αναμφισβήτητα έχουν γίνει, και ουδείς αντιλέγει επ’ αυτού– ποιος είναι, από πού κρατά η σκούφια του και, κυρίως, ποιον υπερήφανο λαό εκπροσωπεί. Δεν βρήκα κανέναν ανάμεσά τους που να έχει την ευαισθησία να αναγνωρίσει αυτές τις... λεπτές γραμμές που θα μας επέτρεπαν ως Έλληνες να περάσουμε αυτό το σκόπελο στην Ιστορία χωρίς τα μαύρα γράμματα, που υποθηκεύουν τα εθνικά μας χαρακτηριστικά και το προφίλ μας ως λαού και έθνους. Αυτές τις λεπτές γραμμές, που μόνο οι σπουδαίοι αντιλαμβάνονται, διαβλέπουν και προσέχουν να περάσουν ή να μην περάσουν και αξιολογούν διαφορετικά τη νίκη τους, όπως ο Ανδρούτσος, δίνοντας παράλληλα αξία στην υπερηφάνεια και την αξιοπρέπεια που μας συνοδεύουν πάντα ιστορικά, και όχι στην... οσφυοκαμψία και τη δουλικότητα. Αυτά που ταιριάζουν στον πολιτισμό και στην ηθική που τους εξέθρεψε και στους προγόνους, την τιμή των οποίων δεν πρέπει να ρίχνουν ποτέ «στο τραπέζι», ακόμα κι αν αυτή κινδυνεύει μόνο απ’ το ύφος και τη στάση τους· απ’ τον τρόπο τους και όχι το αποτέλεσμά τους.

Γιατί, πάνω από τη διαφθορά που «πληρώσαμε», υπάρχει η φθορά του είδους, και αυτή εκφράζεται μέσα από την πτώση και την έκπτωση του πολιτισμού, των αξιών και των μεγάλων ιδεών και οραμάτων.

Αρκετά με τους λίγους και μικρούς της Ιστορίας. Αρκετά με τους «στεγνούς» από αξίες και βαθιά γνώση σύγχρονους ηγέτες, που έχουν στο μυαλό τους μια Ενωμένη Ευρώπη μόνο ως ένα ενιαίο ταμείο λογαριασμών...

Αρκετά με τον ΝΕΟ-ΕΛΓΙΝΙΣΜΟ ΤΩΝ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΩΝ, ελλειμματικών και άνανδρων. Οι λογιστές ας γυρίσουν στα ταμεία τους κι οι πολιτικοί πάλι στα πόστα τους. Οι μεγάλοι και τολμηροί ας βρουν τον εαυτό τους ή το δρόμο τους, αν τον έχουν χάσει.

Τους περιμένει η Ευρώπη των οραμάτων, της καινούριας νοοτροπίας και της νέας ηθικής, κι αν αυτή περνά μέσα και πρώτα από την αυτοκριτική και την αυτογνωσία του καθενός μας ξεχωριστά, ας ξεκινήσουμε όλοι τώρα και πρώτα από μας. Και ίσως έτσι αξιωθούμε και τους πραγματικά μεγάλους της Ιστορίας... 

 

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις  29/9/11

ΣΧΟΛΙΑ