Νέες εκλογές στην Ισπανία λόγω... «σοσιαλπροδοσίας»
  Πέμπτη, 19 Μάι 2016      15:31      0

Νέες εκλογές στην Ισπανία λόγω... «σοσιαλπροδοσίας»

του Γιώργου Δελαστίκ

Προς νέες εκλογές οδεύει η Ισπανία μετά την ήττα του δεξιού πρωθυπουργού Μαριάνο Ραχόι στις εκλογές που είχε προκηρύξει... πέντε (!) μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, στις 20 Δεκεμβρίου 2015. Ήλπιζε ο ηγέτης του πολύ δεξιού Λαϊκού Κόμματος ότι η γειτνίαση τόσο πολύ με τα Χριστούγεννα θα απέτρεπε την εκλογική συντριβή του, η οποία οδήγησε στην αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης με κορμό τη Δεξιά. Ο σχεδιασμός του απέτυχε.

Το δεξιό Λαϊκό Κόμμα ήρθε μεν πρώτο με 123 βουλευτές, αλλά ούτε με τους 40 βουλευτές των Θιουδαδάνος (Ciudadanos / Πολίτες) δεν μπορούσε να σχηματίσει κυβέρνηση εδραζόμενη σε κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Η ελπίδα κυβέρνησης της Δεξιάς εξέλιπε.

Τις νέες εκλογές όμως δεν τις προκάλεσαν οι δεξιοί, αλλά οι σοσιαλιστές. Με τις 90 έδρες του σοσιαλιστικού PSOE και τις 69 του κινήματος των Ισπανών «Αγανακτισμένων» των Ποδέμος (Podemos / Μπορούμε) συν διάφορα μικρά αριστερά κόμματα που ήταν πρόθυμα να στηρίξουν σοσιαλιστική κυβέρνηση υπό τον σοσιαλιστή ηγέτη Πέδρο Σάντσεθ, μια κεντροαριστερή κυβέρνηση στην Ισπανία θα μπορούσε άνετα να ήταν πραγματικότητα.

Όμηροι οι σοσιαλιστές

«Ο γενικός γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Πέδρο Σάντσεθ, δεν ήθελε να γίνει πρωθυπουργός μιας κυβέρνησης με την Αριστερά», δηλώνει κατηγορηματικά σε συνέντευξή του στην Αυγή ο Φέλιξ Αλόνσο, βουλευτής του κόμματος En Comú Podem (Από Κοινού Μπορούμε) και ηγετικό στέλεχος της Ενωμένης Αριστεράς στην Καταλωνία.

«Δεν ξέρω αν το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα της Ισπανίας (PSOE) θα καταλήξει σαν το ΠΑΣΟΚ. Ο Σάντσεθ οδηγείται όμως σε μια προσωπική πολιτική αυτοκτονία», συνεχίζει ο Αλόνσο. «Δυστυχώς, οι σοσιαλιστές μετατράπηκαν σε σκλάβους των Θιουδαδάνος, γιατί δέθηκαν χειροπόδαρα από τους Θιουδαδάνος με τη συμφωνία που υπέγραψε ο Σάντσεθ», προσθέτει.

Ο Σάντσεθ δεν υπέγραψε, φυσικά, από αφέλεια την εν λόγω συμφωνία. Αποδείχτηκε όμως ότι η αστική τάξη της Ισπανίας κρατάει τόσο γερά τους Ισπανούς σοσιαλιστές, που με τίποτα δεν θα τους επέτρεπε σ’ αυτή τη φάση να σχηματίσουν κυβέρνηση της Κεντροαριστεράς με αριστερό πόλο τους Ποδέμος.

Ο Σάντσεθ νόμισε ότι μπορούσε να εκβιάσει τους Ποδέμος ώστε να κυβερνήσει ο ίδιος στηριζόμενος τόσο από αυτούς όσο και από τα «δεξιά σκυλιά», τους Θιουδαδάνος. Ευτυχώς, αποδείχτηκε ότι απέτυχε – τουλάχιστον για την ώρα. Η προκήρυξη όμως εκλογών για τις 26 Ιουνίου –τρεις μόλις μέρες μετά το βρετανικό δημοψήφισμα για την αποχώρηση ή την παραμονή της Αγγλίας στην ΕΕ– θα σφραγίσει ανεξίτηλα την πολιτική μοίρα του Πέδρο Σάντσεθ.

Αν το κόμμα των Ισπανών «Αγανακτισμένων» των Ποδέμος έρθει δεύτερο, μετά το Λαϊκό Κόμμα, και οι σοσιαλιστές τρίτοι, ο Πέδρο Σάντσεθ θα καθαιρεθεί ατιμωτικά και θα χάσει τη θέση του ως γραμματέα του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ισπανίας, αντικαθιστάμενος από κάποιο άλλο σοσιαλιστικό «ευρωλαμόγιο». Τούτη τη στιγμή που συζητάμε, αυτή φαίνεται ότι θα είναι η τύχη του.

Το κόμμα του Ραχόι

Ο Ισπανός πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι έχει χάσει κάθε επαφή με την ισπανική κοινωνική πραγματικότητα. Σίγουρα έχει δίκιο όταν πιστεύει ότι η ισπανική κοινωνία είναι δεξιά από πολιτική σκοπιά, αλλά από το σημείο αυτό μέχρι του σημείου να εκτιμά ότι το δεξιό Λαϊκό Κόμμα, του οποίου ηγείται, θα κερδίζει μονίμως τις εκλογές, όσο αντιλαϊκή πολιτική και να ακολουθεί, υπάρχει απόσταση. Ο Ραχόι βασίζεται επίσης στο ότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα είναι τόσο βαθύτατα διεφθαρμένο ώστε δεν διαφέρει παρά ελάχιστα από την ισπανική Δεξιά.

Η ορθότητα των βασικών εκτιμήσεων του Ραχόι περί του πόσο δεξιά είναι η ισπανική κοινωνία αποδεικνύεται, άλλωστε, από το γεγονός ότι στις εκλογές της 20ής Δεκεμβρίου 2015 πρώτο κόμμα ήρθε το πανάθλιο κόμμα της Δεξιάς και δεύτερο το αθλιέστερο των σοσιαλιστών, αν και τα δύο αυτά κόμματα υπέστησαν αιμορραγία ψηφοφόρων. Αυτό ακριβώς γεννά και την ελπίδα ότι τα πράγματα αλλάζουν και στην Ισπανία, έστω κι αν αυτό γίνεται αργά και βαθμιαία.

«Το να κρύβεται ο Ραχόι είναι ίσως το καλύτερο που έχει να κάνει, γιατί τα σκάνδαλα και η διαφθορά της κυβέρνησής του και του Λαϊκού Κόμματος δεν έχουν αρχή και τέλος. Το Λαϊκό Κόμμα μοιάζει διαρκώς και περισσότερο με μαφιόζικη εγκληματική οργάνωση παρά με πολιτικό κόμμα», πρόβαλε τον ισχυρισμό στη συνέντευξή του στην Αυγή ο Φέλιξ Αλόνσο, αλλά έχουμε την εντύπωση ότι μόνο οι αριστεροί Ισπανοί, οι οποίοι συνιστούν εξαιρετικά μικρή μειοψηφία, συμμερίζονται τέτοιες απόψεις για τη φύση της ισπανικής Δεξιάς και του κατεξοχήν κόμματός της.

«Πρωθυπουργό με λευκή επιταγή»

Η εκλογική μείωση της Δεξιάς και των σοσιαλιστών αλλά και η δημοσκοπική μείωση των Ποδέμος ήταν η αντίδραση των Ισπανών ψηφοφόρων στις τετράμηνες διαδικασίες συγκρότησης μιας κάποιας ισπανικής κυβέρνησης, οι οποίες απέβησαν τελικά άκαρπες. «Οι σοσιαλιστές ήθελαν τον πρωθυπουργό και μια λευκή επιταγή. Εμείς θέλουμε μια πλουραλιστική κυβέρνηση αλλαγής. Δεν θέλουμε την αντικατάσταση του Ραχόι με μια νέα παραπλήσια ή μακιγιαρισμένη φιγούρα», δήλωσε ο προαναφερθείς αριστερός Καταλανός βουλευτής στη συνέντευξή του στην εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι Ποδέμος αντέδρασαν άμεσα στις πρώτες ενδείξεις κάμψης στις δημοσκοπήσεις. Η απάντησή τους ήταν η συγκρότηση συμμαχίας με την Ενωμένη Αριστερά και η κατάρτιση κοινών ψηφοδελτίων. Όλες οι μετέπειτα δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι Ποδέμος θα ξεπεράσουν τους σοσιαλιστές και θα καταταγούν αυτοί δεύτερο κόμμα, αλλά εμείς πρέπει πρώτα να το δούμε αυτό για να το πιστέψουμε. Γνωρίζουμε ότι εάν αυτό όντως συμβεί, ο δικομματισμός θα έχει πραγματικά καταρρεύσει στην Ισπανία.

Το δίπολο Δεξιά - σοσιαλιστές απειλείται με αντικατάσταση από το δίπολο που στη μια άκρη του θα έχει τα υπολείμματα των αστικών κομμάτων και στην άλλη τους «Αγανακτισμένους» των Ποδέμος και τα υπολείμματα της Αριστεράς. Μόνο που για να γίνει αυτό απαιτείται –σε αντίθεση με την Ελλάδα και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ– να αρθούν οι Ποδέμος στο ύψος των προσδοκιών του ισπανικού λαού, πράγμα καθόλου εύκολο.

«Στις επόμενες εκλογές θα πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα σε ποιον θα δώσουμε τη χρήσιμη ψήφο – στη Δεξιά της λιτότητας ή στην Αριστερά της αλλαγής», υπογραμμίζει ο Φέλιξ Αλόνσο. Δεν έχει άδικο. Αμφιβάλλουμε όμως αν οι Ισπανοί ψηφοφόροι θα δώσουν όντως με την ψήφο τους αυτό τον δημοψηφισματικό χαρακτήρα στις εκλογές του άλλου μήνα. Πρώτα να το δούμε να συμβαίνει κι έπειτα να βγάλουμε τα αντίστοιχα συμπεράσματα.

Στόχος των Ποδέμος η πρώτη θέση

Ο Φέλιξ Αλόνσο προσδιορίζει τον άμεσο στόχο των εκλογών της 26ης Ιουνίου: «Όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς και της αλλαγής πρέπει να ενωθούμε για να καταφέρουμε να περάσουμε το Λαϊκό Κόμμα και να έρθουμε πρώτοι. Σε όλη την Ισπανία έχουμε πειστεί ότι η συνεργασία των Ποδέμος, των ενωτικών ψηφοδελτίων και της Ενωμένης Αριστεράς δεν θα αθροίσει απλώς, αλλά θα πολλαπλασιάσει τις ψήφους και τη συναίνεση. Θα ζητήσουμε την ψήφο των πολιτών για να αλλάξουμε τη χώρα», τονίζει με έμφαση.

Η αλήθεια όμως είναι ότι η συγκρότηση κεντροαριστερής κυβέρνησης στην Ισπανία δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση. Ακόμη κι αν οι Ποδέμος με τους συμμάχους τους βγουν πρώτο κόμμα, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι σοσιαλιστές, ειδικά αν έρθουν τρίτο κόμμα, θα θελήσουν να λειτουργήσουν ως «τσόντα» της Αριστεράς.

Φυσικά, θα έχουν απαλλαγεί από την παρουσία του μισητού αντιαριστερού ηγέτη τους, Πέδρο Σάντσεθ, αλλά αυτό ουδόλως εγγυάται ότι ο διάδοχός του στην ηγεσία των σοσιαλιστών θα είναι πρόθυμος να προσκολληθεί στην Αριστερά. Ειδικά αν το ποσοστό των σοσιαλιστών κυμανθεί πάνω από 15% και κάτω από 20%, τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα.

Ο Πάβλο Ιγκλέσιας σωστά πράττει όταν δηλώνει με κάθε ευκαιρία ότι οι Ποδέμος «έχουμε απλωμένο το χέρι μας στους σοσιαλιστές». Αυτό όμως δεν εγγυάται κατά κανέναν τρόπο ότι και οι σοσιαλιστές θα απλώσουν χέρι συνεργασίας προς τους αριστερόστροφους Ισπανούς «Αγανακτισμένους». Αν μπορούν να εκβιάσουν την κατάσταση όντας απολύτως αναγκαίοι για τον σχηματισμό κυβέρνησης, σίγουρα θα το κάνουν. Μόνο αν συντριβούν σαν το ΠΑΣΟΚ, που έπεσε από το 44% στο 13% των ψήφων, είναι βέβαιο ότι θα επιχειρήσουν να προσκολληθούν πάση θυσία σε οποιαδήποτε κυβέρνηση, ακόμη και της Αριστεράς!

Το ισπανικό πολιτικό σκηνικό θα έχει, πάντως, άφθονες σκηνές για να παρακολουθήσει όλη η Ευρώπη και μετά τις εκλογές της 26ης Ιουνίου. Πάρα πολλά, σχεδόν τα πάντα, θα κριθούν από το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών.

Τεύχος 339

ΣΧΟΛΙΑ