Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος: Αυτά τα κουρέλια δεν τραγουδούν πια...
  Πέμπτη, 15 Μάρ 2012      11:37      0

Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος: Αυτά τα κουρέλια δεν τραγουδούν πια...

Με δεδομένη την ποιότητα του πολιτικού δυναμικού που βρίσκεται στην εξουσία, στην Ελλάδα «κουμάντο» κάνουν και θα κάνουν οι εκπρόσωποι των ξένων δανειστών της...

Τα πράγματα εξελίσσονται κατά τρόπο εξαιρετικά εντυπωσιακό στην υπόθεση της Ελλάδας: Όσο οργανώνεται με αποφάσεις κορυφής στην Ευρωπαϊκή Ένωση η επιχείρηση «διάσωσης» της χώρας από τη χρεοκοπία τόσο περισσότερο και συχνότερα Ευρωπαίοι πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές καθώς και Έλληνες οικονομολόγοι μιλούν για το ενδεχόμενο ελληνικής... χρεοκοπίας σ’ ένα ορατό μέλλον! Στην πληροφόρηση των Ελλήνων πολιτών σχετικώς με την οικονομική κρίση κυριαρχεί η ανάπτυξη επιχειρημάτων πολλών ειδικών περί εξόδου από την Ευρωζώνη... προσεχώς.

 

Την ώρα, δηλαδή, που η εξουθενωμένη κοινωνία των εργαζομένων και των συνταξιούχων καλείται από μια ανίκανη πολιτική ηγεσία να σηκώσει και πάλι το μέγα βάρος των «θυσιών» για τη «σωτηρία» της χώρας, προκειμένου να συμβάλει στην «ανόρθωση» των δημόσιων οικονομικών της Ελλάδας, την ώρα που υποτίθεται ότι ανοίγει ο δρόμος της ελπίδας για «ανάταξη» των οικονομικών πραγμάτων και «ανάπτυξη», την ώρα που υποτίθεται ότι η χώρα περιμένει πλέον την εμφάνιση επενδυτών, μετά τις φοροεπιδρομές και τις «μεταρρυθμίσεις» στα μικρά και μεσαία εισοδήματα και στα δικαιώματα των εργαζομένων, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος πληροφορεί τους εξαντλημένους Έλληνες ότι θα ακολουθήσουν σ’ ένα ορατό μέλλον κι άλλα «μέτρα» – εις βάρος τους, εννοείται. Πυκνώνουν εντός και εκτός Ελλάδας οι συζητήσεις για το αν και πότε θα χρεοκοπήσει για τα καλά η χώρα, μα, αφού στην πράξη δεν προβλέπεται, λένε ότι θα συμβεί «ανάπτυξη», δεδομένης της καταστροφής που έχει υποστεί η εθνική οικονομία και του όγκου των ελληνικών υποχρεώσεων προς τα «Μνημόνια». Λοιπόν, «μαύρες», απαισιόδοξες προβλέψεις, αβεβαιότητα, ανασφάλεια, κλειστοί ορίζοντες για τους νέους και μια κυβερνώσα πολιτική τάξη σε αξιοθρήνητη κατάσταση. Αυτό είναι το κλίμα στο οποίο ζει η ελληνική κοινωνία το 2012, αυτή η βαθιά απογοητευμένη κοινωνία την οποία καλούν τώρα διάφοροι... αγουροξυπνημένοι «διανοούμενοι» –της γνωστής κατηγορίας των «χρήσιμων»– να αναπτύξει τις δημιουργικές δυνάμεις της, να αποκτήσει νέες δεξιότητες, να επιδείξει υπομονή και ρεαλισμό και να αναδείξει συλλογικό πνεύμα «προσαρμογής» στα νέα δεδομένα.

 

Η κατάσταση αυτή έρχεται να υπογραμμίσει μια ακόμη βροντώδη αποτυχία της κυβερνώσας πολιτικής τάξης: Όχι μόνο συνεχίζει να μην είναι σε θέση να παρουσιάσει σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης με συγκεκριμένες δράσεις, αλλά δεν είναι καν σε θέση να προσφέρει στους πολίτες, μετά την καταιγίδα του 2011, έστω κλίμα στοιχειώδους ασφάλειας στην προοπτική της χρονιάς. Δεν είναι σε θέση η πολιτική ηγεσία να κάνει ή να πει έστω κάτι, ώστε να μπορέσουν οι πολίτες από κάπου να πιαστούν, να πάρουν λίγο κουράγιο, για ν’ αντέξουν τις νέες, πολύ δύσκολες συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν, να πάρουν δυνάμεις προκειμένου να κινηθούν δημιουργικά σε περιβάλλον «μεταρρυθμίσεων» – όπως τους προτρέπουν διάφοροι κύκλοι μιας πνευματικά παρακμασμένης αθηναϊκής «αριστοκρατίας», πιστής φίλης της εκάστοτε εξουσίας...

 

Πλαδαροί πολιτικοί που στερούνται σθένους και αίσθησης αποστολής έναντι της χώρας και της κοινωνίας της, περιφέρονται, λοιπόν, σήμερα αξιολύπητοι, με ασυνάρτητο λόγο και με φανερή τη μεγάλη αγωνία τους για «αρχηγιλίκια» και προσωπική επιβίωση στους πληττόμενους και απαξιωμένους κομματικούς χώρους τους. Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι αυτή η έντρομη δικομματική πολιτική τάξη σκοπεύει να συγκεντρώσει δυνάμεις για τη διατήρηση αξιωμάτων και προνομίων, ώστε, ήσυχη και καλά βολεμένη, να αφήσει στη συνέχεια να κυλήσουν τα οικονομικά και διοικητικά πράγματα με τον «αυτόματο» των «Μνημονίων», τα οποία ομάδες ξένων τεχνοκρατών θα διαχειρίζονται προσκεκλημένοι της Αθήνας. Με δεδομένη την ποιότητα του πολιτικού δυναμικού που βρίσκεται στην εξουσία και με ορατό το βαθμό ηθικής, πνευματικής και ψυχολογικής κατάπτωσής του, ήρθε ως μοιραίο και αναπόφευκτο το γεγονός το ότι στην Ελλάδα «κουμάντο» κάνουν και θα κάνουν οι εκπρόσωποι των ξένων δανειστών της.

 

Είναι, συνεπώς, απολύτως εξηγήσιμο το ότι ελάχιστοι πολίτες πιστεύουν σήμερα πως τα δύο μεγάλα –αμφότερα «μνημονιακά» πλέον– κόμματα, συνεργαζόμενα μετεκλογικώς, θα κατάφερναν κάτι καλό για την Ελλάδα. Πόσοι, πράγματι, να πιστέψουν στα σοβαρά σε σχήματα διακυβέρνησης, αποτελούμενα από πρώην υπουργούς της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, όπως και κάποιους φίλους τους «τεχνοκράτες»; 

ΣΧΟΛΙΑ