«Ο κήπος με τις αυταπάτες»...
  Πέμπτη, 19 Μάι 2016      15:16      0

«Ο κήπος με τις αυταπάτες»...

του Γιάννη Τριάντη

Τι ήταν να μιλήσει αυτοκριτικά για αυταπάτες ο Τσίπρας; Από εκείνη τη στιγμή, μέχρι που πήγα στο καφενείο περιμένοντας τους φίλους, ένα στίχος του Μανόλη Αναγνωστάκη ήρθε και καρφώθηκε στο μυαλό μου: «Κι όχι αυταπάτες προπαντός»... Γύρω μου, ανέμελες παρέες νεαρών έπαιζαν με τα κινητά τους, ενώ δίπλα τους φαρμακωμένοι συνταξιούχοι τιμούσαν την καθημερινή συνήθεια της καταιγιστικής κριτικής. Στο βάθος, μιά χαμογελαστή γυναικοπαρέα κάποιας ηλικίας έλεγε χαμηλότονα τα δικά της. Κι εγώ, μάταια περιμένοντας να φτάσουν στην ώρα τους οι φίλοι, δεν έκανα τίποτε για να απαλλαγώ από τον στίχο για τις αυταπάτες. Είχε στοιχειώσει μέσα μου...

Αν η αυταπάτη είναι το καύσιμο του ειλικρινούς βολονταριστή, τότε ο Τσίπρας δεν είναι ψεύτης. Πίστευε όντως ότι μπορεί να τα καταφέρει στο μπρα ντε φερ με τους δανειστές. Τον είχαν πείσει κάποιοι δυνατοί του κόσμου ότι οι επικυρίαρχοι θα καμφθούν; Είχε εναλλακτική που θεωρούσε ότι θα λειτουργήσει σαν τη σφεντόνα του Δαβίδ εναντίον του Γολιάθ; Ποιος ξέρει... Το θέμα είναι ότι η πικρή ήττα σ’ αυτόν τον άνισο αγώνα αποδείχτηκε καταστροφική για τη χώρα και ολέθρια για την Αριστερά. Τι κι αν ξανακέρδισε τις εκλογές; Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε μπει για τα καλά στο σκοτεινό και δύσβατο φαράγγι της κυβερνησιμότητας. Και τότε –ίσως και νωρίτερα– ο Τσίπρας συνειδητοποίησε ότι άλλο είναι να κυβερνάς την Κουμουνδούρου κι άλλο τη χώρα... Οι αυταπάτες είχαν διαλυθεί.

Μπορεί να μην έλεγε ψέματα ο Τσίπρας, όταν έπλεε προς την εξουσία με φουσκωμένα τα πανιά της αυταπάτης. Όμως ακολούθησε την ολέθρια πεπατημένη της απορριπτικής ευκολίας. Δεν εύρισκε τίποτε δίκαιο, ορθό και επιβεβλημένο απ’ όσα διελάμβανε το Μνημόνιο. Ούτε καν τα προφανή που έπρεπε να είχε διορθώσει μόνη της, από χρόνια, η χώρα. Κι όμως, λίγες ημέρες μετά τη νίκη του Ιανουαρίου ο Γιάνης Βαρουφάκης παραδέχτηκε δημοσίως μιά μεγάλη αλήθεια: ικανό μέρος του Μνημονίου είναι σωστό!

Πέρασε απαρατήρητη η παραδοχή αυτή, χαμένη στην ευφορία εκείνων των ημερών, αλλά είναι απολύτως σωστή. Αν συμμεριζόταν την άποψη αυτή προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ –και διαμόρφωνε αναλόγως την αντιπολιτευτική στάση του–, ίσως να μην ερχόταν στα πράγματα ή να αργούσε κάπως να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Όμως θα γλίτωνε από το άγος των κυβιστήσεων. Και ταυτόχρονα θα είχε εισκομίσει παιδευτικώς κάτι νέο στη λειτουργία των κομμάτων. Εν πάση περιπτώσει, ο κόσμος θα μάθαινε να ξεχωρίζει «την έντονη κριτική από τη βίαιη απόρριψη και την ισοπεδωτική αντίθεση». Κι αυτό θα συνιστούσε μεγάλη προσφορά στον τόπο.

Πάνω-κάτω αυτά σκεφτόμουν όταν άρχισαν να καταφθάνουν οι φίλοι. Γρήγορα η κουβέντα κύλησε στις αυταπάτες του Τσίπρα, αφού πέρασε από το Eurogroup, το χρέος και την αμηχανία της αντιπολίτευσης. Ένας δεν είχε όρεξη γι’ αυτά και άρχισε να μιλάει για τον τελικό του Κυπέλλου. Αλλά ένας άλλος, καθώς λέγαμε για τις αυταπάτες και την κυβερνησιμότητα, ζήτησε τον λόγο, έβγαλε ένα βιβλίο και άρχισε να διαβάζει: «Μου είναι αδύνατον να ευδοκιμήσω μέσα στη μάζα της εκάστοτε πλειοψηφίας. Οι ωραίες μειοψηφίες είναι το κάτι άλλο. Ή τις κάνω σμαράγδι να φωτίζουν τη νύχτα μου. Ή τις τρώω με σοκολάτα και σαντιγύ. Γι’ αυτό καμιά ολιγαρχία που εκτιμώ δεν έρχεται ποτέ στα πράγματα. Όμως γι’ αυτό ακριβώς την επιλέγω. Για να μην έρχομαι ποτέ στα πράγματα»...

Ήταν «Ο κήπος με τις αυταπάτες», του Οδυσσέα Ελύτη. Και τότε, κάθε κουβέντα για την πολιτική, τα ψέματα και τις αυταπάτες σταμάτησε. Κάτι υπέρτερο μας είχε συνεπάρει...

Τεύχος 340

ΣΧΟΛΙΑ