Γιώργος Δελαστίκ: Σαμαρά ή Τσίπρα θα διαλέξει ο λαός;
  Πέμπτη, 22 Αυγ 2013      12:12      0

Γιώργος Δελαστίκ: Σαμαρά ή Τσίπρα θα διαλέξει ο λαός;

Ένα πράγμα έδειξε το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ – το ίδιο που θα δείξει και το Συνέδριο της ΝΔ...

του ΓιώργουΔελαστίκ

 

 

Ένα πράγμαέδειξε το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ – το ίδιο που θα δείξει και το Συνέδριο της ΝΔπου ακολουθεί: τόσο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης όσο και το κυβερνώνκόμμα ετοιμάζονται για τις επόμενες εκλογές που κανείς δεν πιστεύει ότι θαδιεξαχθούν στο τέλος της τετραετίας, τον Ιούνιο, δηλαδή, του 2016. Και ότανλέμε ετοιμάζονται, δεν εννοούμε ότι επεξεργάζονται κυβερνητικά προγράμματα.Προετοιμάζονται για να απαντήσουν στο δίλημμα, το οποίο θα κληθεί να λύσει τοεκλογικό σώμα: Ποιον θέλει για πρωθυπουργό, τον Σαμαρά ή τον Τσίπρα;

Η τακτική της ΝΔέχει ήδη διαφανεί. Με δεδομένο ότι η μνημονιακή πολιτική που ακολουθεί σεεκδοχή ίδια και χειρότερη με αυτή του Γιώργου Παπανδρέου καταβαραθρώνει τηνοικονομία της χώρας και εξαθλιώνει μαζικά εκατομμύρια Έλληνες, μόνο σε μίαπερίπτωση μπορεί να επανεκλεγεί ο Σαμαράς: αν η ΝΔ καταφέρει να τρομοκρατήσειτον ελληνικό λαό ότι η καταστροφή θα είναι μεγαλύτερη ακόμη σε περίπτωση πουγίνει πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας!

Μοναδικόςσύμμαχος της ΝΔ είναι ο παράλογος, αόριστος φόβος. Χωρίς αυτό τον παρανοϊκόπαράγοντα, ένα κόμμα που με την πολιτική του βύθισε στη δυστυχία μια ολόκληρηχώρα είναι εκλογικά χαμένο εκ των προτέρων. Ένας πρωθυπουργός σαν τον ΑντώνηΣαμαρά, που μαζί με τον Γιώργο Παπανδρέου είναι οι χειρότεροι, οι πιο ολέθριοιπρωθυπουργοί που κυβέρνησαν ποτέ την Ελλάδα, χειρότεροι ακόμη κι από τολαομίσητο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, είναι κανονικά αδιανόητο να επανεκλεγεί.

 

 

Μήπως είναι καλύτερος;

Ποτέ δενεπανεκλέγει κανένας έναν ηγέτη που κατέστρεψε τη χώρα, όπως ο Σαμαράς ή οΒενιζέλος. Μόνο σε περίπτωση αλλόφρονος πανικού μπορεί να διαπράξει τέτοιοεγκληματικό σφάλμα. Τον πανικό αυτό θα προσπαθήσουν, λοιπόν, να τονκαλλιεργήσουν με όλα τα μέσα που διαθέτουν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.

Ο ΑλέξηςΤσίπρας, αντιθέτως, έχει το πλεονέκτημα της ελπίδας ή έστω της αμφιβολίας«μήπως είναι καλύτερος από τον άθλιο Σαμαρά;». Μέχρι την έναρξη της εποχής τουΜνημονίου και τις κοσμογονικές εκλογικές ανακατατάξεις των δύο περσινώναναμετρήσεων, η αριστερή προέλευση του νεαρού προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ προσέκρουεστην προκατάληψη του εκλογικού σώματος. Σε βουλευτικές εκλογές ποτέ η Αριστεράστην Ελλάδα δεν ξεπερνούσε το 15%.

Αυτοί οι φραγμοίόμως έπεσαν. Αυτό το εμπόδιο ξεπεράστηκε, καθώς πέρσι τα κόμματα της Αριστεράςπήραν πάνω από 32% των ψήφων, την ώρα που το ΠΑΣΟΚ μόλις και μετά βίας ξεπέρασετο 12% και όλες ανεξαιρέτως οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ήδη βρίσκεται πολύχαμηλότερα, σίγουρα σε μονοψήφιο ποσοστό.

Δεν υφίστανταιεπομένως εμπόδια στο δρόμο του Αλέξη Τσίπρα προς την πρωθυπουργία οφειλόμεναστη νοοτροπία των Ελλήνων ψηφοφόρων. Από αυτή τη σκοπιά, ο δρόμος για την πρωθυπουργίαείναι ανοιχτός για τον ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλα είναι τα προβλήματα που πρέπει ναλύσει για να μπορέσει να γίνει πρωθυπουργός.

 

 

Αριστερά και εξουσία

Όλος ο ελληνικόςλαός γνωρίζει ότι η πρωθυπουργία είναι ενός ανδρός αρχή. Στους μη αριστερούςπροκάλεσε επομένως έκπληξη η εικόνα των εργασιών του Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ. Δενμπορούσαν να κατανοήσουν την άρνηση των συνιστωσών να αυτοδιαλυθούν προκειμένουνα διευκολύνουν των κατάληψη της εξουσίας ή τη σφοδρή αντιπαράθεση για το αν οΤσίπρας πρέπει να εκλεγεί πρόεδρος με την ψήφο των συνέδρων απευθείας ή μέσωτης Κεντρικής Επιτροπής.

Ο ίδιος οπρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, φυσικά, έχει πλήρως συνειδητοποιήσει ότι μόνο αν έχει καιθεσμικά κατοχυρώσει τον αδιαφιλονίκητο ηγετικό του ρόλο μπορεί να διεκδικήσειτην πρωθυπουργία. Γιʼ αυτό και επέβαλε στο Συνέδριο την άμεση εκλογή του, όπωςκαι την κατάργηση των συνιστωσών, έστω και σε «εύλογο» χρονικό διάστημα.

Αριστερά καιεξουσία είναι έννοιες ασυμβίβαστες στην Ελλάδα, τουλάχιστον μέχρι τώρα. Τη μίακαι μοναδική φορά που σύσσωμη η Αριστερά συμμετείχε προ ενός τετάρτου του αιώναστην κυβέρνηση, το 1989-1990, με τον Φλωράκη και τον Κύρκο υπό τον Μητσοτάκηστις κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα, κυριολεκτικά γελοιοποιήθηκε ως θλιβερή«τσόντα» και απέσπασε τη λαϊκή περιφρόνηση.

Η πρόσφατηπροσκόλληση της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση Σαμαρά είναι μια ακόμη πιο κακοήθης εκδοχήτου «βρώμικου ʼ89», αν και συνιστά ένα πολύ πιο μερικό φαινόμενο και είναιάκρως συζητήσιμο αν η ΔΗΜΑΡ μπορεί να καταταγεί στην Αριστερά.

 

 

Αριστερή κυβέρνηση; Όχι!

Αν στις επόμενεςεκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ αναδειχθεί πρώτο κόμμα, πράγμα που δεν μπορεί σε καμιάπερίπτωση να αποκλειστεί αφʼ ης στιγμής είναι ήδη αξιωματική αντιπολίτευση απόπέρσι, θα κληθεί να σχηματίσει κυβέρνηση είτε μόνος του, στην ελάχισταδιαγραφόμενη σήμερα ως πιθανή περίπτωση που κατακτήσει την αυτοδυναμία στηΒουλή, είτε συνεργαζόμενος με άλλα κόμματα.

Ο Αλέξης Τσίπραςπροβάλλει την εκδοχή της αριστερής κυβέρνησης. Αυτό πρακτικά σημαίνεισυγκυβέρνηση με το ΚΚΕ. Ίσως και με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αν η τελευταία κατορθώσει ναμπει στη Βουλή, στόχο από τον οποίο απέχει.

Από τη στιγμήόμως που το ΚΚΕ, το οποίο έχει σίγουρα εξασφαλίσει την κοινοβουλευτικήεκπροσώπηση με καμιά δεκαπενταριά βουλευτές, αρνείται μετά μανίας και πάθουςκάθε συζήτηση συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο θεωρεί ως το μεγαλύτεροεχθρό του, η έννοια της αριστερής κυβέρνησης είναι κοινοβουλευτικά ανυπόστατησε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητεί συμμάχους για να τη συγκροτήσει.

Αριστερήκυβέρνηση είναι αδύνατον να προκύψει από συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τη ΔΗΜΑΡ ήκάποια απομεινάρια του ΠΑΣΟΚ που θα έχουν κάνει αντιμνημονιακή πολιτικήκωλοτούμπα.

Χωρίς το ΚΚΕαριστερή κυβέρνηση δεν γίνεται. Εκτός πια κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατακτήσειαυτοδυναμία, οπότε το πολιτικό σκηνικό θα είναι ανατραπεί εκ βάθρων.

 

 

Αντιμνημονιακή, ναι!

«Η άρνηση τουΚΚΕ να συνεργαστεί» με τον ΣΥΡΙΖΑ για το σχηματισμό αριστερής κυβέρνησηςαντικειμενικά τον εξωθεί στη συμμαχία με τους Ανεξάρτητους Έλληνες του ΠάνουΚαμμένου, οπότε αυτομάτως ο στόχος της αριστερής κυβέρνησης υποβαθμίζεται στοεπίπεδο συγκρότησης αντιμνημονιακής κυβέρνησης.

Αυτό σίγουρααπογοητεύει ή εξοργίζει τους αριστερούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, κάποιοι από τουςοποίους ίσως και να τον εγκαταλείψουν. Είναι εξόφθαλμο ότι σε μια τέτοιαπερίπτωση οι ΑΝΕΛ θα λειτουργήσουν ως παράγοντας εγκλωβισμού του ΣΥΡΙΖΑ στοσύστημα. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ θα παίξει καθοριστικό ρόλο στη μετεξέλιξητου ΣΥΡΙΖΑ σε συστημικό κόμμα.

Αυτό δενσημαίνει ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεν θα είναι αντιμνημονιακή, κάθεάλλο. Θεωρητικά μιλώντας, οι ΑΝΕΛ έχουν τη δυνατότητα –ως συντηρητικό κόμμα πουτα στελέχη και οι ψηφοφόροι του προέρχονται σχεδόν αποκλειστικά από τη ΝΔ καιως εκ τούτου δεν έχουν τα κόμπλεξ των αριστερών– να επιμένουν σε πιο σκληρήαντιμνημονιακή γραμμή.

Βέβαια, το ανσυμβεί στην πράξη κάτι τέτοιο είναι πολύ συζητήσιμο, γιατί αν οι ΑΝΕΛσυμμετέχουν σε κυβέρνηση, πληθώρα στελεχών της ΝΔ θα την εγκαταλείψουν και θασπεύσουν να προσχωρήσουν στους ΑΝΕΛ, νοθεύοντας αντικειμενικά τηναντιμνημονιακή τους γραμμή.

 

 

Ψήφος οργής

Οι πιθανότητεςνα γίνει ο Αλέξης Τσίπρας πρωθυπουργός είναι πάρα πολλές. Η πολιτική του ΑντώνηΣαμαρά είναι ίδια και χειρότερη απʼ αυτή του Γιώργου Παπανδρέου και προκαλείαντίστοιχα συναισθήματα απέχθειας, απόγνωσης και πολιτικού μίσους.

Όλο καιπερισσότερα τμήματα του ελληνικού πληθυσμού δείχνουν να καταλαμβάνονται από τοσυναίσθημα «να φύγει η χολέρα!» απέναντι στη συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου.Είναι εξαιρετικά πιθανό να επαναληφθεί αυτό που έγινε στις εκλογές του 1993.Τότε, δηλαδή, που ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο οποίος είχε εκλεγεί πανίσχυροςτο 1990 με το εκπληκτικό ποσοστό του 46,89% και πλήρη ιδεολογική και πολιτικήκυριαρχία, συνετρίβη από τον άρρωστο και ημιθανή Ανδρέα Παπανδρέου επειδή οελληνικός λαός είχε απηυδήσει με την αντιλαϊκή πολιτική του και ήθελε πάσηθυσία να απαλλαγεί οπωσδήποτε απʼ αυτόν.

Το τι θα κάνει,βέβαια, ο Αλέξης Τσίπρας όταν θα έρθει στην εξουσία, το πώς, δηλαδή, θακυβερνήσει, είναι εντελώς διαφορετική ιστορία. Ανεξαρτήτως των προθέσεων καιδιακηρύξεων, παραμένει αενάως σε ισχύ το ρητό «αρχή άνδρα δείκνυσι». Ποιος τοφανταζόταν, άλλωστε, ότι ο Αντώνης Σαμαράς θα αποδεικνυόταν ίδιος καιχειρότερος του Γιώργου Παπανδρέου; Κανένας, ούτε ο χειρότερος εχθρός του. Κιόμως, αυτό επέδειξαν οι άθλιες πράξεις του ως πρωθυπουργού.



Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ στο τεύχος 196

ΣΧΟΛΙΑ